Platearbeidarens 2018, årets beste plater, Americana

NEKO CASE “Hell-On”

Nok eit nydeleg album frå Case, framleis like britisk-lydande og barokt. Denne gongen med eit litt maritimt tema? ”Oracle Of The Maritimes“ og ”My Uncle’s Navy“, neida. Men samarbeide med ganske distinkte og lett gjenkjennelege artistar. Mellom anna Mark Lanegan og Eric Bachman. Sistnemnde har skrive og deltek på ”Sleep All Summer“. Gitt ut første gong i 2005 med Bachman sitt dåverande band Crooked Fingers, saman med Case gjør han det her til årets beste låt.

Spotify:

DAN STUART “The Unfortunate Demise Of Marlowe Billings“

Dan Stuart avslutta plate-karrieren i 2018 med dette albumet, om vi skal tru den gamle Green On Red-kjempa. Og vi snakkar om ein 37 år lang karriere med mange høgdepunkt, spesielt saman med Green On Red. Denne plata er til liks med dei to foregående spela inn i Mexico, saman med stort sett lokale musikarar. Den er uansett eit umiskjennelig Stuart-album, med sedvanlig høg Americana-faktor.

Spotify:

WILL HOGE ”My American Dream“

Hedersmannen Hoge gir oss meir av sin flotte southernheartlandrock på sitt 11. album. Og til liks med Mac McCaughan i Superchunk er han rasande på det rådande politiske klimaet i USA. Spesielt mot National Rifle Association, som kor uansett groteske følgjande blir av våpenbruk ikkje har anna enn gode tankar og bøner å tilby. Han har mykje sinne og frustrasjon som skal ut, til liks med bandet frå Chapel Hill. Men med eit meir harmonisk og mindre frenetisk uttrykk.

Spotify:

BOTTLE ROCKETS ”Bit Logic“

Om du er en musikknerd som meg ser du kjapt likskapane mellom coveret på denne plata, og sjølvsagt Joe Ely sin ”Hi-Res“ frå 1984. Begge har teikningar i 8-bit kvalitet på covera, men der Ely hadde moderne cover og tradisjonelt musikalsk innhald, har årets utgåve av Indiniapolis-bandet ditto musikalsk innhald, og utdatert cover. Ingen som har lagt merke til denne likskapen der, altså? Ingen? Merkeleg.

Uansett så er Brian Henneman og bandet like umiskjennelege og moderne/umoderne som dei alltid har vore. Smart og effektiv cowboyrock.

Spotify:

JOHN CALVIN ABNEY “Coyote”

Flott og lågmælt plate frå sidemannen til John Moreland. Med musikk med eit visst slektskap til sistnemnde. Mykje akustiske instrumenter, stort sett rolege låter. Men ikkje la deg lure, dette er meir enn nok intenst og ektefølt når ein kjem under den ytre fernissen.

Spotify:

RHETT MILLER ”The Messenger“

Miller har alltid vore annleis enn bandet Old ‘97s, mindre country og meir poprock. Så også på årets utgåve. Nye samarbeidspartnarar, litt mørkare i lyd og stemning. Meir mot 70- og 80-talet, men også dragning mot 50-talet og doo-wop. Saman med sterke låtar og Miller sin særeigne røyst blir det heilt suverent.

Spotify:

AARON LEE TASJAN “Karma For Cheap”

Tasjan si nye plate kan karakteriserast som psykedelisk americana, krysset med gode doser Roy Orbison og doo wop. Og er sjølvsagt ganske så glimrande. Det skal bli spanande å sjå kva Tasjan får til som produsent på den komande drivin’n cryin’-plata. Det kan bli nok eit høgdepunkt.

Spotify:

6 STRING DRAG ”Top Of The World“

Bandet som gjorde comeback, på plate,

etter 18 år i 2015 rettar no tre år seinare opp att det dårlege inntrykket ein satt igjen med når den kom ut. Her har dei tatt opp tråden frå ”High Hat“, og køyrer vidare som ingenting har skjedd på dei 21 åra som ligg mellom utgjevingane. Klassisk No Depression alt.country.

Spotify:

JIM CUDDY ”Constellation“

Mannen frå nordområdas softrock-meistre, Blue Rodeo. Og her får vi stort sett det vi har fått tidlegare, både frå bandet og mannens tre tidlegare utgjevingar. Sterke låter i eit nydeleg lydbilete, og flott særegen vokal.

Spotify:

AMERICAN AQUARIUM ”Things Change“

BJ Barham og resten av bandet vart så ueinige etter ”Wolves“ frå 2015, at dei etterkvart valde å slutte. Utan at det gjer så mykje. American Aquarium 2. lyd like flott sjølv om det berre er BJ tilbake. Det var uansett låtane hans og stemma som var varemerket til bandet.

Spotify:

CALEB CAUDLE ”Crushed Coins“

Caudle kjem til liks med James Taylor, Randy Travis, Ryan Adams og Tift Merritt frå Nord Carolina. Og er i så måte i godt selskap. Musikalsk ligg han i 2018 nærast førstnemnde, James Taylor. Han var meir reindyrka country for eit par plater sidan, men her er han nærare vestkusten. Med ei rad velskrivne nydelege låtar, med eit dertil tilhøyrande nydeleg tonefølgje.

Bandcamp:

GREAT PEACOCK ”Gran Pavo Real“

Storslått dramatisk vokal, akustisk folk, klassisk rock, alt av og til innan same låten. Andrew Nelson og Blount Floyd leverer igjen varene. Dei klarar også denne gongen nesten å innfri løfta frå den no fem år gamle sensasjonelle debut-EP’en. Og det er etter sånn som verdien av løfter i vår tid etter kvart har blitt, meir enn godt nok.

Spotify:

MICHAEL MCDERMOTT ”Out From Under“

27 år siden debuten, og omtrent halvparten så mange utgivelser. Skulle tru at det skulle byrje å butte litt i mot etter kvart. Men McDermott både ser og høyrast betre ut enn nokon gong. Musikken har eigentleg ikkje utvikla seg noko særleg på den tida som har gått, vi snakkar framleis om folkbasert americana. Og både den og låtskrivinga har vore av høg, god kvalitet heile vegen.

Spotify:

THE JAYHAWKS ”Back Roads And Abandoned Motels“

Gary Louris og bandet fortset å gi ut flotte plater. Årets utgjeving er i tillegg ei oppsamling av låter Louris har skrive saman med andre. Mellom anna Jakob Dylan, Carrie Rodriguez og Dixie Chicks. Heile tre låter med sistnemnde. Utan at dette gjorde nokon forskjell på heilskapen. Det høyrast framleis veldig ut som eit Jayhawks-album. Og det får eg aldri nok av.

Spotify:

CODY ROGERS ”My Heart Is The Most Lonesome Rodeo“

Dette er resultatet av at Rogers sitt band The Holy Ghost Electric Show vart oppløyst og avslutta. Og når Rogers fortsette å skriver låtar, tvinga denne flotte utgjevinga seg fram. I utgangspunktet ein meir country-orientert plate, men også veldig stemningsfull og melankolsk. Den er langt rolegare enn bandets einaste utgjeving, og vesentleg mindre instrumententert. Der bandets ”The Great American Holy Ghost Electric Show“ var New Orleans, er denne plata meir Nashville for å seie det sånn.

Spotify:

DAVE ALVIN & JIMMIE DALE GILMORE ”Downey To Lubbock“

California roots-rock veteran møter Texas country-pioneer, saman speler dei Western swing, blues og rock and roll. Ikkje akkurat det mest opplagte møtet, men dei to ringrevane høyras ut som om dei ikkje har gjort anna enn å spele saman. To originaler og resten coverversjoner. Av blant anna John Stewart og Chris Gafney. Lysande! Som dei seier over kjølen.

Spotify:

RUEN BROTHERS ”All My Shades Are Blue“

Britisk duo, produsert av Rick Rubin. Dei yngste musikarane eg har kjøpt plate med i år, samstundes er det dei som høyrast eldst ut. Ei blanding av Rockabilly, Roy Orbison, Everly Brothers og Chris Isaak. Med hjelp frå mellom anna Chad Smith (Red Hot Chilli Peppers) og Ian Mclagan (Faces/Small Faces). Og eit til tider meir rocka og aggressivt uttrykk. Suverent!

Spotify:

KELLY WILLIS ”Back Being Blue“

Voldsomt som tida går, det er jammen santen 11 år sidan Willis gav ut sitt førre soloalbum. Plata opnar med litt blåøygd countrysoul, og går slag i slag innom honky tonk, countryrock, countryballader, countryfolk. Det er så variert som det kan bli innan sjangeren. Med ei stemmeprakt som overgår det meste både i denne sjangeren og andre.

Spotify:

KIM RICHEY ”Edgeland“

Endå meir vellydande countrymusikk, denne gongen av ein artist som her gir si åttande plate. Riktignok den første på fem år, men når ho har holdt på sidan 90-talet kan ho koste på seg pauser. På årets plate samarbeider ho mellom anna med Chuck Prophet, Robyn Hitchcock og Pat Sansone (Wilco). Noko som gir ein god artistisk tyngde, ikkje heilt uvanleg innan sjangeren.

Spotify:

BELLE ADAIR ”Tuscumbia”

Årets utgåve av Belle Adair minnar meg mest om skotske Teenage Fanclub. Vel og merke den seinare utgåva, det er ikkje nokre skarpe kantar hjå nokre av banda. Alabama-bandet har vel aldri hatt det, heller. Dei er jo trass alt berre på andre plata. Men ”Tuscumbia” læt harmonisk og fint. Og svinger også innom southern soul og easy listening.

Spotify:

ADAM REMNANT “Sourwood“

Frontmannen i ameicana-bandet Southeast Engine solodebuterte med ei plate ikkje så langt unna den opptråkka stien til bandet. Berre litt meir reinspikka country-folk og mindre The Band. Med eit knippe sterke låter og ei særeigen stemme du ikkje gløymer så lett.

Spotify:

STRAY BIRDS ”Let It Pass“

Americana og alt-country/folk bandet fra Lancaster, Pennsylvania, starta i 2010, går etter denne utgjevinga kvar til sitt. Litt synd, Maya de Vitry sin vokal og dei himmelske harmoniane ho er med på å levere, gjør dette til ein flott svanesong. Variasjonen er god frå rockerne ”Quicksilver Highway“ og “Miles And Miles”, til dei meir rolege «Nothing To Say About It Now“ og ”If Time Is Not Enough“. (Berre CD).

Spotify:

FIRST AID KIT ”Ruins“

Søstrene Söderberg leverer nok ein gong vakre, sakrale harmoniar til sin til tider overjordisk nydelege folk-poprock. Den fjerde plata viste ein mørkare og meir moden utgåve av bandet. Dei bodde adskilt i kvar sitt land, og takla mellom anna samlivsbrot. Dei fekk nok ein gong mykje merriterte folk til å hjelpe seg. Mellom anna produsent Tucker Martine (Neko Case, Decemberists), Peter Buck frå R.E.M. på gitar, Midlake McKenzie Smith frå Midlake og Glen Kotche frå Wilco på percussion. Utan at hjelpa på nokon måte overskugger gruppa, den forsterkar berre inntrykket at også årets album frå gruppa er eit kapittel vel verdt å få med seg.

Spotify:

AMY HELM ”This Too Shall Light“

Helm si andre plate består av coverversjonar av både kjende og mindre kjende låtskrivarar. Som MC Taylor frå Hiss Golden Messenger, Ted Pecchio frå Chris Robinson Brotherhood og Tedeschi Trucks Band. Og dei meir kjende; Rod Stewart, T. Bone Burnett, Allen Toussaint og Robbie Robertson. Avslutta av ”Gloryland“, ein tradisjonell låt. Her i eit unikt arrangement ho lærte av far sin, for fleire tiår sidan, den ikkje ukjende Levon Helm frå The Band. Ei heilt nydeleg plate smakfullt produsert av Joe Henry.

Spotify:

Gamle gubber, artister som kunne vore irrelevante for lenge sidan. Men ikkje er det.

JOHN HIATT ”The Eclipse Sessions“

Hiatt platedebuterte som soloartist for 44 år sidan, og dette er hans plate nr. 23. I hans lange karriere har han både høgdepunkt (mange) og lågpunkt (veldig få); denne plata er overraskande og plasserar seg såleis i toppsjiktet. Dette er ei plate i folkrock-sjangeren, med mykje blues-tendensar. Med eit solid band i ryggen, med mellom anna Kenneth Blevins på trommer, blir dei sterke låtane her godt ivaretatt. (Blevins har elles spilt med, dog litt usamanhengande, sidan ”Slow Turning“ i 1987)

STEVE FORBERT ”The Magic Tree“

40 år sidan debuten og plate nr. 20. Framleis vital, han gjennomgjekk behandling mot kreft i 2017 og er no frisk att, og like lett gjenkjenneleg. Når ein har levd så lenge med ein artist som Forbert, er det alltid like gledeleg når kvaliteten på låtane held seg like høg som før. Og plata kan ses på som soundtrack til memoarane hans ”Big City Cat“. Låtane er skrivne mellom 1985 og 2018, famnar over eit stort tidsrom. Og er såleis i sync med biografien. Musikalsk spelar han framleis sin melodiøse folkrock, med som han seier sjølv; med islett av alt.country.

JOHN PRINE ”The Tree Of Forgiveness“

På hans første album med nytt, eiga materiale på 13, er han like vital som alltid. Og morosam. Etter å vore røykfri lenge, han blei kreftoperert to gonger i løpet av 20 år, så han kan ikkje røyke. Det er tydelegvis eit sakn, på avsluttinga ”When I Get to Heaven“ fortel han at han skal røyke ”A 9 mile cigarette“. I tillegg til dei meir opplagte tinga som å treffe mor, far og bror. Ta av seg armbåndsur, verkeleg slappe av. Denne låten, og ”The Lonesome Friends of Science“, er dei einaste han har skrive aleine. Samstundes som dei er platas høgdepunkt. Prine er framleis ein mester med ord, dei 71 åra han har på ryggen verkar ikkje å tynge han. Det er jo eigentleg smått utruleg at ein artist 47 år etter platedebuten, evnar å begeistre med det eigentleg same musikalske uttrykket. Lågmælt og ordsmart countryfolk. I 2018. At det går an!

JOHN MELLENCAMP ”Other People’s Stuff“

Coverversjonar av diverse prosjekt, spilt inn opprinneleg på forskjellige stadier i Mellencamp sin karriere. Coveret inneholder lite informasjon, men det er distinkte forskjeller på låtene som gjør nokre av dei lette å tidfeste om ein er kjend med mannen sin katalog. Musikalsk ligg dei fleste låtene i blues- og countryfolk-tradisjonen. Flotte versjonar av mellom anna ”Wreck of the Old 97”, ”Teardrops Will Fall“ (der sneik han jaggu inn ein coverversjon av seg sjølv, gitt) og ”Dark As A Dungeon“

Advertisements
Dette innlegget vart posta under Uncategorized. Bokmerk permalenkja.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s